Ciekawostki o piłce nożnej oraz fakty i informacje

Ciekawostki o piłce nożnej to część naszego działu, w którym piszemy o ciekawych informacjach dotyczących otaczającego nas świata.

Piłka nożna wygląda na sport oparty na bardzo prostym pomyśle: dwie drużyny próbują umieścić piłkę w bramce przeciwnika. Kiedy jednak zaczniemy zagłębiać się w jej historię, przepisy oraz rekordy, szybko odkryjemy świat pełen zaskakujących wydarzeń, niezwykłych postaci i zasad, których nie znają nawet niektórzy wierni kibice.

Współczesny futbol narodził się w XIX-wiecznej Anglii, lecz gry polegające na kopaniu piłki znano znacznie wcześniej. Przez kolejne dziesięciolecia zmieniały się stroje zawodników, wymiary boisk, wygląd bramek, zasady dotyczące spalonych, a nawet liczba punktów przyznawanych za zwycięstwo. Pojawiły się mistrzostwa świata, europejskie puchary, transmisje telewizyjne i system VAR.

Ciekawostki o piłce nożnej

Poniższe ciekawostki o piłce nożnej podzieliłem na cztery grupy. Znajdziesz w nich informacje o historii futbolu, przepisach, rekordach oraz największych turniejach. Każdy punkt został szerzej opisany, aby lista nie była jedynie zbiorem przypadkowych liczb i nazwisk.

Ciekawostki o piłce nożnej – historia futbolu

Gry przypominające futbol znano w starożytnych Chinach. Dyscyplina nazywana cuju polegała na kopaniu skórzanej piłki w kierunku niewielkiego otworu. Korzystali z niej między innymi żołnierze ćwiczący sprawność fizyczną.
Własne gry z piłką rozwijały także inne cywilizacje. Ich odmiany znali mieszkańcy starożytnej Grecji, Rzymu, Japonii i Mezoameryki, jednak nie można ich uznać za bezpośrednie wersje dzisiejszego futbolu.
Średniowieczne mecze mogły obejmować całe miejscowości. Drużyny tworzyły setki mieszkańców sąsiednich wsi lub dzielnic, a celem było przeniesienie piłki do wyznaczonego punktu oddalonego czasami o kilka kilometrów.
Dawne spotkania nie miały dokładnie wyznaczonych boisk. Grano na ulicach, placach, polach i pomiędzy zabudowaniami. Bramką mogły być drzwi kościoła, mur miejski albo inny wcześniej ustalony punkt.
Władcy próbowali zakazywać gry w piłkę. Angielscy monarchowie uważali ją za niebezpieczną, hałaśliwą i odciągającą mężczyzn od ćwiczeń łuczniczych, które miały większe znaczenie podczas wojny.
Nowoczesny futbol zaczął kształtować się w angielskich szkołach. Poszczególne placówki stosowały jednak własne zasady. W jednych piłkę głównie kopano, a w innych wolno było ją chwytać i biec z nią.
Podział na futbol i rugby wynikał z różnic w przepisach. Zwolennicy gry wyłącznie nogami stworzyli association football, natomiast szkoły dopuszczające noszenie piłki rozwinęły dyscyplinę znaną dzisiaj jako rugby.
Angielski Związek Piłki Nożnej powstał w 1863 roku. Football Association opracował wspólny zestaw przepisów, dzięki któremu drużyny z różnych szkół i klubów mogły rywalizować na jednolitych zasadach.
Słowo „soccer” również pochodzi z Wielkiej Brytanii. Powstało jako skrót od określenia association football. Dopiero później zaczęło być szczególnie kojarzone ze Stanami Zjednoczonymi i innymi krajami mającymi własne odmiany futbolu.
Najstarszym działającym klubem piłkarskim jest Sheffield FC. Założono go w 1857 roku w Anglii. Klub nie należy obecnie do krajowej czołówki, ale odegrał ważną rolę w rozwoju uporządkowanych zasad gry.
Puchar Anglii jest najstarszym turniejem klubowym. Pierwszą edycję FA Cup rozegrano w sezonie 1871–1872. Trofeum zdobyła drużyna Wanderers, pokonując w finale Royal Engineers.
Pierwszy oficjalny mecz reprezentacji rozegrano w 1872 roku. Spotkanie Szkocji z Anglią odbyło się w Partick i zakończyło bezbramkowym remisem, chociaż obie drużyny stosowały odmienne pomysły taktyczne.
Początkowo piłkarze nie otrzymywali wynagrodzenia. Futbol miał być sportem amatorskim, lecz coraz więcej klubów potajemnie płaciło najlepszym zawodnikom. Angielska federacja zalegalizowała profesjonalizm w 1885 roku.
Pierwszą ligę piłkarską założono w Anglii. Football League rozpoczęła działalność w 1888 roku i początkowo składała się z dwunastu klubów. Pierwszym mistrzem został niepokonany Preston North End.
FIFA została utworzona w Paryżu w 1904 roku. Do organizacji założycielskich należały federacje Francji, Belgii, Danii, Holandii, Hiszpanii, Szwecji oraz Szwajcarii. Anglicy przystąpili do niej później.
Piłka nożna pojawiła się na igrzyskach jeszcze przed powstaniem mistrzostw świata. Turnieje rozgrywano na początku XX wieku, chociaż początkowo uczestniczyły w nich głównie zespoły klubowe i drużyny amatorskie.
Pierwsze mistrzostwa świata rozegrano w Urugwaju w 1930 roku. Do turnieju przystąpiło trzynaście reprezentacji. W finale gospodarze pokonali Argentynę 4:2 i zostali pierwszymi mistrzami świata.
Podróż na pierwsze mistrzostwa świata trwała wiele dni. Europejskie reprezentacje płynęły do Urugwaju statkiem. Długi rejs i wysokie koszty sprawiły, że udział w turnieju przyjęły tylko cztery zespoły z Europy.
Numery na koszulkach nie były częścią futbolu od początku. Zaczęto stosować je regularnie dopiero w pierwszej połowie XX wieku, aby ułatwić sędziom, dziennikarzom i kibicom rozpoznawanie zawodników.
Pierwsze mecze transmitowane w telewizji docierały do nielicznych odbiorców. Z czasem transmisje zmieniły futbol w globalne widowisko, zwiększając dochody klubów, popularność zawodników i znaczenie praw medialnych.

Ciekawostki o piłce nożnej – Przepisy, boisko i wyposażenie

Mecz składa się z dwóch części trwających po 45 minut. Sędzia może jednak doliczyć czas stracony przez zmiany, kontuzje, analizę VAR, świętowanie bramek oraz inne przerwy.
Boiska piłkarskie nie muszą mieć identycznych wymiarów. Przepisy wyznaczają dopuszczalny zakres długości i szerokości. Dokładniejsze ograniczenia obowiązują podczas oficjalnych spotkań międzynarodowych.
Bramka ma 7,32 metra szerokości i 2,44 metra wysokości. Wymiary pochodzą z angielskiego systemu miar i odpowiadają ośmiu jardom szerokości oraz ośmiu stopom wysokości.
Linie należą do obszarów, które wyznaczają. Oznacza to, że faul popełniony na linii pola karnego jest traktowany jak przewinienie wewnątrz niego i może zakończyć się rzutem karnym.
Cała piłka musi przekroczyć całą linię bramkową. Jeżeli choćby jej niewielki fragment znajduje się nad linią, gol nie może zostać uznany. W najważniejszych rozgrywkach pomaga to ocenić technologia goal-line.
Obwód pełnowymiarowej piłki powinien wynosić od 68 do 70 centymetrów. Przepisy określają także jej masę, która na początku spotkania powinna mieścić się pomiędzy 410 a 450 gramami.
Drużyna rozpoczyna mecz z jedenastoma zawodnikami. Jeden z nich musi być bramkarzem. Spotkanie nie może rozpocząć się ani być kontynuowane, jeśli zespół ma mniej niż siedmiu graczy.
Kapitan nie posiada specjalnych praw wynikających z samych przepisów. Jest odpowiedzialny za zachowanie drużyny i reprezentuje ją w określonych sytuacjach, ale nie może bezkarnie podważać decyzji sędziego.
Bramkarz może grać rękami tylko we własnym polu karnym. Poza nim podlega takim samym ograniczeniom jak pozostali zawodnicy i za celowe zagranie ręką może zostać ukarany.
Bramkarz nie może łapać celowego podania nogą od partnera. Przepis wprowadzono w 1992 roku, aby ograniczyć grę na czas i zmusić zespoły do bardziej aktywnego rozgrywania piłki.
Nie każde dotknięcie piłki ręką jest przewinieniem. Sędzia ocenia między innymi ułożenie ręki, ruch zawodnika, powiększenie obrysu ciała oraz bezpośredni wpływ zagrania na zdobycie bramki.
Spalony nie jest przewinieniem w momencie samego ustawienia. Zawodnik zostaje ukarany dopiero wtedy, gdy aktywnie uczestniczy w akcji, przeszkadza rywalowi albo wykorzystuje swoją pozycję.
Nie można znaleźć się na spalonym bezpośrednio po wrzucie z autu. Ta sama zasada obowiązuje po rzucie od bramki i rzucie rożnym, co pozwala zawodnikom ustawiać się bliżej bramki przeciwnika.
Żółtą i czerwoną kartkę wprowadzono po mistrzostwach świata w 1966 roku. System inspirowany sygnalizacją świetlną miał umożliwić jasne przekazywanie kar zawodnikom mówiącym w różnych językach.
Zawodnik ukarany czerwoną kartką nie może zostać zastąpiony. Jego drużyna musi kontynuować spotkanie w osłabieniu, chyba że liczba graczy spadnie poniżej dopuszczalnego minimum.
Rzut karny wykonuje się z odległości 11 metrów. Do momentu kopnięcia pozostali zawodnicy muszą znajdować się poza polem karnym, za piłką i co najmniej 9,15 metra od niej.
Rzut wolny pośredni wymaga kontaktu piłki z innym zawodnikiem. Jeśli wykonawca kopnie ją bezpośrednio do bramki przeciwnika, gol nie zostanie uznany, a gra będzie wznowiona zgodnie z przepisami.
Gol można zdobyć bezpośrednio z rzutu rożnego. Taką bramkę określa się czasami mianem gola olimpijskiego. Nie można natomiast strzelić w ten sposób bezpośrednio do własnej bramki.
Wrzut z autu należy wykonać obiema rękami znad głowy. Zawodnik musi być zwrócony w stronę boiska, a część każdej stopy powinna dotykać linii lub podłoża poza nią.
VAR nie analizuje każdej decyzji podejmowanej przez sędziego. System dotyczy bramek, rzutów karnych, bezpośrednich czerwonych kartek oraz pomylenia tożsamości ukaranego zawodnika. Ostateczna decyzja należy do arbitra.

Ciekawostki o piłce nożnej – Rekordy i niezwykłe osiągnięcia

Brazylia jako jedyna uczestniczyła we wszystkich męskich mistrzostwach świata od 1930 roku. Reprezentacja pięciokrotnie zdobyła tytuł, stając się jednym z najważniejszych symboli światowego futbolu.
Pelé jest jedynym piłkarzem z trzema tytułami mistrza świata. Brazylijczyk triumfował w latach 1958, 1962 i 1970, chociaż podczas drugiego turnieju większość spotkań opuścił z powodu kontuzji.
Pelé zdobył mistrzostwo świata, mając zaledwie 17 lat. W finale turnieju w 1958 roku strzelił Szwecji dwa gole i stał się jedną z pierwszych globalnych gwiazd futbolu.
Najwięcej goli w jednym turnieju mistrzostw świata strzelił Just Fontaine. Francuski napastnik zdobył 13 bramek podczas mundialu w 1958 roku, mimo że rozegrał na nim tylko sześć spotkań.
Miroslav Klose jest rekordzistą pod względem bramek na męskich mundialach. Niemiecki napastnik zdobył 16 goli podczas czterech turniejów rozegranych w latach 2002–2014.
Najwyższy wynik w historii męskich mistrzostw świata to 10:1. W 1982 roku reprezentacja Węgier pokonała Salwador, choć mimo efektownego zwycięstwa nie awansowała do kolejnej rundy.
Najszybszy gol w historii męskich mistrzostw świata padł po około 11 sekundach. Hakan Şükür zdobył go dla Turcji przeciwko Korei Południowej w meczu o trzecie miejsce mundialu 2002.
Najwięcej goli w jednym meczu mistrzostw świata zdobył Oleg Salenko. Rosjanin pięciokrotnie trafił do siatki Kamerunu w 1994 roku i został współkrólem strzelców całego turnieju.
Cristiano Ronaldo jest najlepszym strzelcem finałów mistrzostw Europy. Portugalczyk zdobył w nich 14 bramek i wystąpił w rekordowej liczbie turniejów, rozpoczynając serię startów w 2004 roku.
Michel Platini zdobył dziewięć bramek podczas jednego Euro. Francuz dokonał tego w 1984 roku, rozgrywając zaledwie pięć spotkań i prowadząc gospodarzy do pierwszego mistrzostwa Europy.
Lamine Yamal został najmłodszym zawodnikiem i strzelcem w historii Euro. Reprezentant Hiszpanii ustanowił oba osiągnięcia podczas turnieju w 2024 roku, jeszcze przed ukończeniem siedemnastu lat.
Real Madryt jest najbardziej utytułowanym klubem w historii Pucharu Europy i Ligi Mistrzów. Po triumfie w 2024 roku miał piętnaście zwycięstw w najważniejszych europejskich rozgrywkach klubowych.
Real Madryt wygrał pięć pierwszych edycji Pucharu Europy. Klub triumfował nieprzerwanie od sezonu 1955–1956 do 1959–1960, a jego największą gwiazdą był Alfredo Di Stéfano.
Finał Pucharu Europy z 1960 roku pozostaje jednym z najbardziej widowiskowych. Real Madryt pokonał Eintracht Frankfurt 7:3, a Ferenc Puskás zdobył cztery bramki.
Najwięcej goli w jednym sezonie europejskiej ligi najwyższego poziomu zdobył Archibald Stark. Amerykanin strzelił 67 bramek dla Bethlehem Steel w sezonie 1924–1925, choć porównywanie dawnych rozgrywek bywa trudne.
Rekordy strzeleckie Pelégo zależą od sposobu liczenia spotkań. Jego klub Santos uwzględniał mecze towarzyskie i pokazowe, podczas gdy współczesne statystyki często oddzielają je od oficjalnych rozgrywek.
Lionel Messi zdobył osiem Złotych Piłek do 2023 roku. Nagroda przyznawana przez „France Football” uczyniła go najbardziej utytułowanym zawodnikiem w historii tego plebiscytu.
Lew Jaszyn pozostaje jedynym bramkarzem nagrodzonym Złotą Piłką. Reprezentant Związku Radzieckiego otrzymał ją w 1963 roku i do dziś uchodzi za jednego z najlepszych bramkarzy w historii.
Najwyższe wyniki w futbolu mogą być efektem protestu, a nie sportowej przewagi. W 2002 roku AS Adema wygrała 149:0, ponieważ piłkarze SO l’Emyrne celowo strzelali gole samobójcze.
Nie wszystkie światowe rekordy są łatwe do porównania. Dawniej częściej rozgrywano mecze towarzyskie, stosowano inne formaty lig, a dokumentacja nie wszędzie była kompletna, dlatego poszczególne zestawienia mogą się różnić.
FC Barcelona jest jednym z najbardziej znanych klubów piłkarskich świata, który wielokrotnie wybierany był przez Międzynarodową Federację Historyków i Statystyków Futbolu za najlepszy klub piłkarski wszech czasów.

Ciekawostki o piłce nożnej – Mistrzostwa, kluby i kultura futbolu

Pierwszy Puchar Świata nie przypominał obecnego trofeum. Nazywano go Pucharem Jules’a Rimeta na cześć prezydenta FIFA, który odegrał ważną rolę w utworzeniu mistrzostw świata.
Brazylia otrzymała Puchar Jules’a Rimeta na własność w 1970 roku. Była pierwszą reprezentacją, która trzykrotnie zdobyła mistrzostwo świata, spełniając warunek przewidziany przez regulamin turnieju.
Puchar Jules’a Rimeta został skradziony w Brazylii. Do kradzieży doszło w 1983 roku, a trofeum nigdy nie odzyskano. Powszechnie przypuszcza się, że zostało przetopione.
Trofeum skradziono również przed mistrzostwami świata w 1966 roku. Odnalazł je pies o imieniu Pickles, który podczas spaceru wywęszył pakunek ukryty pod żywopłotem w Londynie.
Obecny Puchar Świata pozostaje własnością FIFA. Zwycięska reprezentacja otrzymuje go podczas ceremonii, lecz później oddaje oryginał i zachowuje pozłacaną replikę turniejowego trofeum.
Urugwaj zdobył pierwsze mistrzostwo świata jako gospodarz turnieju. Finał z Argentyną rozegrano na Estadio Centenario, a zwycięstwo 4:2 stało się częścią narodowej historii kraju.
Podczas pierwszego mundialowego finału użyto dwóch różnych piłek. Argentyna i Urugwaj nie mogły uzgodnić wyboru, dlatego każda drużyna dostarczyła piłkę wykorzystaną w jednej połowie spotkania.
Mistrzostwa świata nie odbyły się w 1942 i 1946 roku. Powodem była II wojna światowa oraz jej konsekwencje, które uniemożliwiały bezpieczne przygotowanie międzynarodowego turnieju.
Indie wycofały się z mundialu w 1950 roku, ale nie wyłącznie z powodu gry boso. Znaczenie miały również koszty podróży, przygotowanie zespołu i podejście federacji do turnieju.
Finał mistrzostw świata kobiet po raz pierwszy rozegrano w 1991 roku. Turniej odbył się w Chinach, a reprezentacja Stanów Zjednoczonych pokonała Norwegię i zdobyła pierwszy tytuł.
Pierwsze mistrzostwa Europy miały bardzo krótki turniej finałowy. W 1960 roku we Francji wystąpiły tylko cztery reprezentacje, a zwyciężył Związek Radziecki po finale z Jugosławią.
Dania zdobyła mistrzostwo Europy w 1992 roku, choć pierwotnie nie zakwalifikowała się do turnieju. Zastąpiła wykluczoną Jugosławię i w finale niespodziewanie pokonała Niemcy 2:0.
Grecja sprawiła jedną z największych sensacji w historii futbolu. Podczas Euro 2004 pokonała Portugalię zarówno w meczu otwarcia, jak i w finale, zdobywając swoje pierwsze mistrzostwo Europy.
Hiszpania jako pierwsza wygrała trzy wielkie turnieje z rzędu. Reprezentacja triumfowała na Euro 2008, mistrzostwach świata 2010 oraz Euro 2012, dominując dzięki grze opartej na posiadaniu piłki.
Finał mundialu w 1950 roku formalnie nie był klasycznym finałem. Brazylia i Urugwaj spotkały się w ostatnim meczu grupy finałowej, którego wynik decydował jednak o zdobyciu mistrzostwa.
Porażka Brazylii z Urugwajem w 1950 roku otrzymała własną nazwę. Określenie Maracanazo stało się symbolem narodowego rozczarowania po przegranym 1:2 meczu na stadionie Maracanã.
Kolory koszulek reprezentacji nie zawsze wynikają z barw flagi. Włosi grają na niebiesko nawiązującym do dynastii sabaudzkiej, a Holendrzy używają pomarańczowego związanego z rodem Oranje-Nassau.
Brazylia zmieniła wygląd stroju po mundialu w 1950 roku. Wcześniej występowała głównie w białych koszulkach, lecz po Maracanazo zaprojektowano słynny żółty strój z zielonymi elementami.
Numery piłkarzy miały dawniej ścisły związek z pozycjami. Bramkarz nosił zazwyczaj numer 1, środkowy napastnik 9, a rozgrywający 10. Dzisiaj zawodnicy mają znacznie większą swobodę wyboru.
Śpiewy kibiców często powstają na podstawie znanych melodii. Popularne piosenki, hymny religijne i dawne utwory wojskowe otrzymują nowe słowa, a następnie stają się charakterystycznym elementem atmosfery konkretnych stadionów.

Ciekawostki o piłce nożnej – Piłka nożna w Polsce

Pierwsze udokumentowane spotkanie piłkarskie na ziemiach polskich rozegrano w 1894 roku we Lwowie. Mecz pomiędzy reprezentacjami Lwowa i Krakowa trwał zaledwie kilka minut, a zakończył go gol Włodzimierza Chomickiego.
Za jeden z najstarszych polskich klubów piłkarskich uznaje się Lechię Lwów. Klub powstał w 1903 roku, kiedy Lwów znajdował się pod zaborem austriackim i był ważnym ośrodkiem rozwoju polskiego sportu.
Polski Związek Piłki Nożnej założono w grudniu 1919 roku. Do utworzenia organizacji doszło w Warszawie, niewiele ponad rok po odzyskaniu przez Polskę niepodległości i zakończeniu okresu zaborów.
Pierwszym piłkarskim mistrzem Polski została Cracovia. Krakowski klub wygrał rozgrywki w 1921 roku, kończąc finałową grupę przed Polonią Warszawa, Wartą Poznań, Pogonią Lwów i ŁKS-em Łódź.
Pierwszy oficjalny mecz reprezentacji Polski rozegrano 18 grudnia 1921 roku. Biało-czerwoni zmierzyli się w Budapeszcie z Węgrami i przegrali 0:1, prezentując się jednak lepiej, niż przewidywała część obserwatorów.
Polska zadebiutowała na mistrzostwach świata w 1938 roku pamiętnym meczem z Brazylią. Spotkanie zakończyło się porażką 5:6 po dogrywce i do dziś pozostaje jednym z najbardziej niezwykłych mundialowych debiutów.
Ernest Wilimowski strzelił Brazylii cztery gole podczas mundialu w 1938 roku. Był pierwszym zawodnikiem, który zdobył cztery bramki w jednym meczu mistrzostw świata, chociaż Polska ostatecznie odpadła z turnieju.
Reprezentacja Polski zdobyła złoty medal olimpijski w 1972 roku. Drużyna Kazimierza Górskiego pokonała w finale Węgry 2:1, a obie polskie bramki strzelił znakomity pomocnik Kazimierz Deyna.
Kazimierz Deyna został królem strzelców turnieju olimpijskiego w 1972 roku. Zdobył dziewięć bramek, choć występował przede wszystkim jako pomocnik odpowiedzialny za organizowanie gry, wykonywanie stałych fragmentów oraz kierowanie zespołem.
Remis z Anglią na Wembley otworzył Polsce drogę na mundial w 1974 roku. Spotkanie zakończyło się wynikiem 1:1, a Jan Tomaszewski obronił wiele groźnych strzałów angielskich zawodników.
Przed spotkaniem na Wembley Brian Clough nazwał Jana Tomaszewskiego „klaunem”. Polski bramkarz odpowiedział najlepszym możliwym sposobem, rozgrywając znakomity mecz i pomagając reprezentacji wywalczyć historyczny awans.
Polska zajęła trzecie miejsce na mistrzostwach świata w 1974 roku. W decydującym spotkaniu biało-czerwoni pokonali broniącą tytułu Brazylię 1:0 po bramce Grzegorza Laty.
Grzegorz Lato został królem strzelców mundialu w 1974 roku. Zdobył siedem bramek, wyprzedzając między innymi Johana Neeskensa, Andrzeja Szarmacha, Gerda Müllera oraz reprezentanta Brazylii Rivelino.
Mecz z RFN w 1974 roku przeszedł do historii jako „spotkanie na wodzie”. Nad Frankfurtem przeszła ulewa, murawa została zalana, a strażacy próbowali usuwać wodę przed rozpoczęciem gry.
Polska po raz drugi zajęła trzecie miejsce na mundialu w 1982 roku. Drużyna Antoniego Piechniczka pokonała Francję 3:2, mimo że wcześniej musiała radzić sobie bez zawieszonego Zbigniewa Bońka.
Górnik Zabrze jest jedynym polskim klubem, który wystąpił w finale europejskiego pucharu. W 1970 roku zagrał z Manchesterem City w finale Pucharu Zdobywców Pucharów, przegrywając 1:2.
Legia Warszawa dotarła do półfinału Pucharu Europy w sezonie 1969–1970. Warszawski klub został zatrzymany dopiero przez Feyenoord, który później pokonał Celtic i zdobył najważniejsze klubowe trofeum kontynentu.
Ernest Pohl pozostaje najlepszym strzelcem w historii najwyższego poziomu ligowego w Polsce. Zdobył 186 bramek, reprezentując Legię Warszawa oraz Górnika Zabrze, z którym wielokrotnie wygrywał mistrzostwo kraju.
Robert Lewandowski strzelił pięć goli w ciągu dziewięciu minut. Dokonał tego w 2015 roku jako rezerwowy Bayernu Monachium w meczu z Wolfsburgiem, ustanawiając kilka rekordów niemieckiej Bundesligi.
Sezon 2025/2026 okazał się rekordowy pod względem frekwencji w Ekstraklasie. Stadiony odwiedziło łącznie ponad cztery miliony kibiców, a podczas samej ostatniej kolejki na trybunach zasiadło ponad 178 tysięcy osób.