Laos zdaje się zapomnianym krajem Azji południowo-wschodniej. Przede wszystkim w porównaniu z Tajlandią jest turystycznie słabo rozwinięty, ale z drugiej strony jest to niebywała szansa dla wytrawnych i wymagających podróżników, żeby zobaczyć miejsca, które żyją swoim naturalnym tokiem od setek lat, bez turystycznego dopasowania.
Laos oznacza krainę miliona słoni
Nazwa Laos, w języku lokalnym brzmiąca Lane Xang, to w wolnym tłumaczeniu „Kraj Miliona Słoni”. Nazwę tę w XIV wieku nadał krajowi, król laotański, po tym, jak podczas podróży zaobserwował w okolicach Luang Prabang ogromne stada wolnożyjących słoni, które w powolnym rytmie wędrowały przez tropikalne łąki.
Swoją podróż po Laosie rozpoczęłam właśnie w Luang Prabang, mieście, które do 1975 roku było stolicą królestwa Laosu. Po przejęciu rządów przez komunistów przenieśli oni ośrodek władzy do Wientian. Na szczęście zamknięte i niedostępne dla obcokrajowców państwo przeszło poważne zmiany, począwszy od 1991 roku, kiedy nastąpiła polityczna i gospodarcza liberalizacja Laosu. Dziś można ten kraj odwiedzać jak każdy inny w regionie, choć jego rozwój wciąż pozostaje daleko za bardziej popularnymi sąsiadami.
Luang Prabang miasto królów i dawna stolica Laosu
O Luang Prabang mówi się, że to miasto królów. Historia zmieniających się władców jest długa i nie bardzo przejrzysta. Laotańczycy przez wieki odpierali ataki Tajlandczyków, Khmerów z Kambodży, Wietnamczyków, a nawet Chińczyków. Laos nie uchronił się też przed kolonialną ekspansją Francuzów. Protektorat francuski w Laosie trwał od roku 1893 do 1953 i był częścią francuskich Indochin.
Nie były to łatwe lata dla kraju, gdyż Laos postrzegany był przez kolonistów jako źródło cennych surowców, zwłaszcza drewna tekowego i taniej siły roboczej. Na szczęście francuzom nigdy nie udało się ograbić tej pięknej i zielonej krainy, gdyż pomimo usilnych starań utknęli w miejscowych bagnach.
Do dzisiaj, a minęło już 70 lat od opuszczenia Laosu przez Francuzów oraz prawie pięćdziesięciu latach rządów komunistycznych, ma się wrażenie, że postęp cywilizacyjny, tak wyraźnie widoczny na przykład w Wietnamie czy w Tajlandii, ominął Laos.
Luang Prabang i atrakcje turystyczne
Atrakcją turystyczną w Luang Prabang jest pałac królewski Ho Kham wybudowany na początku XX wieku. Pałac powstał zgodnie z laotańskim stylem, pełnym tradycyjnych motywów nawiązujących do przeszłości i religii kraju. Był używany przez ostatniego króla Laosu, aż do momentu jego wygnania. Dzisiaj ta budowla stanowi muzeum narodowe i pokazuje historię Laosu oraz pamiątki kulturalne z różnych okresów.
Laos mimo komunistycznego ustroju jest krajem religijnie zdominowanym przez buddystów. W Lang Prabang uwidacznia się to w rozlicznych świątyniach buddyjskich. Jedną z nich, bardziej znanych i popularnych jest Wat Xieng Thong. Wystawione są tutaj figury Buddy, co jest oczywiste, jednak zaskakująca jest ich ilość i różnorodność. Ma się wrażenie, że są to setki figur, hierarchicznie ustawione od dużych do małych. Podobny styl panuje w innych świątyniach.
Niezwykłą atrakcją w Luang Prabang jest poranna ceremonia jałmużny dla mnichów buddyjskich. Żeby ją zobaczyć, trzeba wcześnie zerwać się z łóżka, gdyż procesja mnichów, rozpoczynają się o szóstej rano. Pomarańczowy pochód buddyjskich nowicjuszy i mnichów boso i z ogoloną głową sunie powoli wzdłuż murów klasztoru. Wyposażeni są w naczynia, do których zbierają jałmużnę od zgromadzonych przy trasie wiernych buddyjskich. Reguły tego rytuału są ściśle zdefiniowane, wierni siedzą na ziemi lub na plastikowych krzesełkach, bez butów. Lewe ramiona, uważane za nieczyste, muszą być symbolicznie przysłonione. Dawcy jałmużny nie wolno mieć kontaktu wzrokowego z mnichem, do mnicha nie można się odezwać ani go dotknąć. Mnisi dostają od wiernych gotowany ryż i owoce.
Ten rytuał nawiązuje bezpośrednio do Buddy, który był bogatym księciem, zanim doznał oświecenia. Wtedy to opuścił swój pałac, zostawiając za sobą wszelkie dobra materialne. Wędrując i nauczając żył z jałmużny wiernych. Według buddyzmu każdy młody mężczyzna powinien raz w życiu spędzić pewien czas w klasztorze. To może być kilka dni albo tydzień. Im dłużej, tym lepsza Karma całej rodziny.
Laos poruszanie się po kraju
Na ulicach w Laosie nie ma dużo ruchu. Korki, tak jak my je znamy z Europy, są nawet w Wientianie rzadkością. Autostrad tutaj też nie ma. Arterią, wzdłuż której toczy się życie, jest Mekong. Już sama nazwa „Me-Nam-Kong” jest manifestem, bo oznacza „matkę wszystkich wód”. Ta szeroka brązowa wstęga ciągnie się wśród tropikalnej zieleni pól ryżowych i wegetacji dżungli. Jeśli chodzi o długość i źródła rzeki, to panuje wśród geografów niezgoda. Wikipedia podaje jednak, że Mekong ma swoje początki w masywie górskim Tybetu i długość 4880 kilometrów, z czego przez prawie 1500 kilometrów rzeka płynie przez Laos.
Moją podróż po Mekongu odbyłam się w porze suchej. Wtedy masywne skały wystające z rzeki są dobrze widoczne. W porze deszczowej monsunowe ulewy podnoszą poziom Mekongu nawet do 20 metrów. Wtedy też spływ Mekongiem grozi kolizją ze skałą ukrytą w wodzie, przez co ludzie unikają podróży rzeką w tym okresie. Laotańscy rybacy i rolnicy na brzegu mają buddaistyczne podejście do tych utrudnień natury i wykonują swoją pracę niezależnie od pory roku i wierzą w swoją pozytywną karmę.
Laos i jego stolica Wientian
Wientian stolica Laosu jest rozległym miastem z wieloma architektonicznymi pozostałościami francuskiego stylu kolonialnego. Mimo postępu cywilizacyjnego pozostaje w porównaniu z Sajgonem, Hanoi czy Bangkokiem przytulnym miastem średniej wielkości. Jak wszędzie w Laosie, można tu spotkać mnichów buddyjskich otulonych w pomarańczowo-żółte szaty z nieodłącznym parasolem, który chroni ich zarówno przed słońcem, jak i deszczem.
Znakiem rozpoznawczym Wientiany jest stupa That Luang. Według legendy posłańcy króla Ashoki w III wieku przed naszą erą przynieśli tu relikwie Buddy. Według innej relacji mieszkały w stupie dwie istoty zwane Naga, podobne do węży mitologiczne bóstwa wodne. W buddyzmie ich zadaniem jest ochrona nauk Buddy. Stupa (That) jest buddyjskim typem budowli sakralnej i pełni funkcję relikwiarza. Jest rozpowszechniona w wielu krajach Azji, jakkolwiek nosi różne nazwy. Dla Laotańczyków jest świętością narodową, a jej dzisiejszy kształt architektoniczny pochodzi z lat 40. XX wieku.
Kończąc swoją egzotyczną przygodę w Laosie, doszłam do wniosku, że to taka azjatycka śpiąca królewna, która wciąż czeka na przebudzenie. Z miliona słoni pozostało dzisiaj niewiele ponad 1500, z tego zaledwie 1000 żyje na wolności. Pozostałe pracują razem z ludźmi w dżungli przy wyrębie drzew teakowych, ale za to miliony pluszowych słoników można znaleźć na każdym straganie z suwenirami.
Laos fakty, informacje i ciekawostki
- Jadąc do Laosu dobrym pomysłem jest zakup karty eSim, co pozwoli Ci w prosty i bezpieczny sposób pozostać w kontakcie z bliskimi i połączyć się z Internetem gdziekolwiek będziesz.
- Hotel lub inny rodzaj noclegu proponuję szukać na stronie Agdoda, my nigdy się na niej nie zawiedliśmy.
- Laos to państwo, którego oficjalna nazywa, brzmi Laotańską Republiką Ludowo-Demokratyczną.
- Laos położony jest na Półwyspie Indochińskim, graniczy z 5 państwami; Tajlandią, Wietnamem, Mjanmą, Chinami i Kambodżą.
- Laos liczy sobie ponad sześć i pół miliona ludności.
- Stolicą Laosu jest Wientian.
- Laos jest jedynym państwem w tym regionie pozbawionym dostępu do morza.
- Luang Prabang to miasto leżące w północnej części Laosu nad rzeką Mekong.
- Do roku 1975 Luang Prabang było stolicą Laosu.
- Luang Prabang liczy sobie obecnie około 55 tysięcy mieszkańców, lecz liczba ta jest jedynie przybliżone, gdyż ludzie bezustanie przyjeżdżają i wyjeżdżają z miasta w zależności od zapotrzebowania.
- Dokładna data powstania Luang Prabang nie jest znana.
- Mekong to najdłuższa rzeka na Półwyspie Indochińskim.
- Długość rzeki Mekong to 4880 km.
- Szerokość Mekongu w Laosie waha się od 300 do 400 metrów.
- Rzeka Mekong niesie podczas monsunów cenny muł, wzbogacający glebę na całej długości swojego nurtu.
- Wientian to stolica Laosu, jest nią od 1975 roku.
- Wientian położone jest nad rzeką Mekong, w środkowo-zachodniej części kraju, tuż przy granicy z Tajlandią.
- Liczba mieszkańców Wientian, bez aglomeracji, sięga trzystu pięćdziesięciu tysięcy.
- Nazwa miasta jest dzisiaj najczęściej tłumaczona jak „miasto drzewa sandałowego”.
- W Wientianie istnieje przemysł związany z obróbką drzewa oraz tekstylny. Wyroby te są podstawą eksportu do sąsiedniej Tajlandii.
- Wokół miasta uprawiany jest ryż, trzcina cukrowa i tytoń.
- W moim dziale na łamach portalu Nasze Szlaki, znajdziesz więcej artykułów z moich przygód.
