Pogrzebanie żywcem i duch dziewczyny w opowieść grabarza

Duch panny młodej w Bath

Był początek XX wieku, w Anglii, a historia, którą opowiem wydarzyła się w malowniczym mieście Bath w hrabstwie Somerset. Bath jest tak ładne, że to, co wydarzyło się na lokalnym cmentarzu, nijak do niego nie pasuje.

Światkiem całego zajścia był niejaki Harold Gulliver, lekko przygarbiony, łysiejący grabarz, którzy w młodości ukończył studia i pobierał nauki w wieku cenionych uniwersytetach, lecz liczne tragedie i nieprzyjazne losy rzuciły go na porośnięty wiekowymi drzewami wiktoriański cmentarz Smallcombe w Bath.

Praca jak praca powtarzał sobie i każdego dnia zjawiał się wśród grobów, by zarobić na życie. Uśmiechał się smutno, gdy o tym myślał, stojąc pomiędzy mogiłami.

– Życie to jedyna rzecz, jakiej tu brakuje. – Mawiał do siebie.

Harold wykonywał sumiennie swoją pracę, cmentarz był zadbany i dobrze prowadzony, a ceremonie pogrzebowe odbywały się bez zakłóceń, z czego nasz grabarz był bardzo dumny.

Przez lata pracy na cmentarzu Harold wiele już widział i nieraz trząsł się ze strachu. Najczęściej lęk budziła jego wyobraźnia i psikusy niedoskonałego ludzkiego mózgu, lecz bywały zdarzenia, które napawały go wyjątkowym przerażeniem i przez długie noce nie pozwalały zasnąć.

Pewnego razu tę część Anglii nawiedziły potworne ulewy. Woda z nieba lała się strumieniami, aż niewielka rzeka płynąca opodal wylała i jej nurt wdarł się pomiędzy groby. W zachodniej części cmentarza zaledwie w ciągu godziny woda wymyła sporą ilość ziemi, tworząca niemal nowe koryto rzeki. Uszkodzone mogiły zapadały się wprost do wody, co oznaczało, że Harold przez długi czas nie odpocznie. Szczególnie mocno ucierpiał jeden z nagrobków stojący na wzniesieniu, które rwąca woda niemal wyrównała.

Lało przez kilka kolejnych dni, lecz nagle deszcz ustał i zupełnie jakby nigdy nic zza chmur wyszło słońce. Ludzie wyszli z domów i wiedli swoje życie, ciesząc się ładną pogodą. Jak to w Anglii, nie myśl deszczu, gdy świeci słońce, mawiali. Jedynie Harolda nie cieszyła wizja naprawy dziesiątków grobów i sprzątania cmentarza.

Grabarz pracował przez wiele dni, męcząc się od rana do wieczora. Nie miał nawet czasu wpaść do swojego ulubionego pubu na kufel lokalnego piwa, warzonego po sąsiedzku. W końcu jednak któregoś wieczoru pojawił się z miną tak skwaszona, że wzbudził litość i zaciekawienie siedzących przy barze gości. Po krótkich namowach opowiedział im, co przeżyła, naprawiając szkody po nawałnicy.

– Dzisiaj zauważyłem, że w zachodniej części cmentarza tam, gdzie woda uszkodziła ten grób na wzgórku, z ziemi wystawała przegniła trumna. Zawołałem chłopaków, którzy czasem mi pomagają, by ją wydostać i potem włożyć ponownie do naprawionego gromu. Przecież nie mogła tak leżeć odsłonięta.

Gdy w końcu udało nam się wydobyć trumnę na powierzchnię, wieko niespodziewanie zsunęło się na ziemię, ukazując zawartość skrzyni.  Tak mi zmroziło krew w żyłach, że dopiero krzyk młodego Johna wyrwał mnie z osłupienia.

Pan Gulliver poprosił zasłuchanego w opowieść barmana o szklaneczkę whisky, choć zazwyczaj pijak piwo. Zwilżył usta trunkiem, westchnął głęboko i otarł spocone czoło zmiętą chustką. W końcu zaczął kontynuować opowieść, ku radości wpatrzonych w niego bywalców pubu.

– W trumnie leżała młoda kobieta ubrana w szaty weselne z delikatnej satyny, która zapewne w czasach swojej świetności była biała jak śnieg. Mimo że pewnie wiele lat upłynęło od jej pochówku, czas obszedł się z nią łaskawie, mumifikując ciało.

Znów wziął łyk palącej gardło whisky.

– Kobieto, mimo że złożona do grobu, nie trafiła tam martwa. Wciąż żyła, gdy ją zakopano. – Wyjąkał.

– Twarz kobiety wciąż wyglądała na przerażoną do granic ludzkich możliwości. Musiała cierpieć nieopisane katusze, na co wskazywało jej nienaturalnie poskręcane ciało. Lekko odwrócone na prawy bok z uniesionymi kolanami, którymi zapewne próbowała wypchnąć wieko i wydostać się z pułapki. Jej palce pozbawione paznokci owinęły i skręciły się w kruczoczarnych włosach, tak jak by chciała je sobie wyrwać z bezsilności, gdy okazało się, że przegrała walkę o życie.

– Żebym chociaż wiedział, kim ona była. – Powiedział Harold sam do siebie. – To zrobiłbym jej porządny nagrobek. Jednak po tablicy z nazwiskiem nie pozostał żaden ślad. – Skończył, a na jego policzku pojawiły się łzy.

Ostatecznie Harold pochował kobietę w bezimiennym grobie i historia pewnie by się tutaj zakończyła, gdyby nie fakt, że coraz więcej ludzi zaczęło widywać dziwną postać kobiety w bieli nieopodal miejsca, gdzie spoczywała żywcem pogrzebana dziewczyna. Harold nie dowierzał zbytnio bajdurzeniom, bo przecież tyle lat pracował pośród zmarłych i jeszcze żadnego ducha nie widział. Sądził, że ludzie zmyślają lub ulegają przewidzeniom wywołanym historią dziewczyny, którą opowiedział.

Jednak pewnej nocy, gdy siedział w fotelu we własnym domu, usłyszał łomotanie do drzwi. Klnąc pod nosem na nieproszonego gościa, podszedł do drzwi i je otworzył. Stał tam blady, jak świeżo pobielona wapnem ściana, dostojnie ubrany mężczyzna, który powiedział mu łamiącym się głosem, że o mało nie stracił życia, gdy jego koń, ujrzawszy zjawę przy cmentarzu, przeraził się i prawie zrzucił go z grzbietu. Gdyby nie łut szczęścia, jeździec sam trafiłby na cmentarz ze złamanym karkiem.

Tego już było za wiele dla Harolda. Wziął latarnię zasilaną naftą i pobiegł na cmentarz. Gdy doszedł do miejsca, gdzie pochowano pannę młodą, nogi odmówiły mu posłuszeństwa. Nad grobem unosiła się półprzeźroczysta postać, przypominająca tą, którą niedawno miał okazję oglądać. Jego serce załomotało, a perlisty zimny pot spłynął po karku, powodując gęsią skórkę. Nagle kobieta odwróciła głowę w jego stronę i powiedziała słabym, ledwo słyszalnym głosem.

– Nie zasługiwałam na śmierć. Weź mnie ze sobą.

Słowa wypowiedziane przez nieruchome usta zjawy podziałały na grabarza, jak ostrogi wprawnych jeźdźców działają na ospałą szkapę. Biegł ile tylko miał sił w starych nogach, nie zważając na pojawiające się znienacka przeszkody. Osoba, która oglądałaby ten wyczyn, byłaby pod wrażeniem zwinności starca. Zresztą sam Harold nie mógł uwierzyć w to, jak szybko znalazł się w domu.

Po tym zdarzeniu już nigdy więcej nie zbliżał się nocą do grobu panny młodej, a nawet gdy dzień był w pełni, to starał się je omijać z daleka. Strach, jaki mu wtedy czół, towarzyszył mu do końca jego dni. Podobno duch pojawia się tam do dzisiaj, prosząc przypadkowe osoby o pomoc, lecz wszyscy, którzy go zobaczyli, uciekali czym prędzej, pozostawiając smutną zmorę daleko za sobą.